Dit onderwerp hoort hier eigelijk niet. Toch wil ik hier aandacht vragen voor reuma. Al jaren heb ik een vorm van reuma die in de loop van jaren uitgebreid is en zijn tol heeft opgeëist.
Als je het niet wil lezen klik het gewoon weg, helaas kan dit met reuma niet.
Helaas of het nu het weer is of niet, maakt niet uit, ben weer is de “klos”. Misschien herken je het wel. Je wil opstaan en dat gaat niet best. De rest van de dag is ook niet alles, en een paar weken later is het wel wat beter maar je merkt dat je weer een stukje ingeleverd hebt. De onzekerheid slaat toe, je kunt niet meer van je lichaam op aan. Er gaat van alles door je heen, ook al ben ik altijd optimistisch geweest, deze keer kwam het binnen, en sloeg de twijfel toe. Mijn gedachte gaan uit naar: wat nu ? Het fijne is dat ik goede begeleiding heb waar ik me verhaal kwijt kan, en we samen kijken wat te doen. Natuurlijk speelt mijn vrouw de belangrijkst rol zij is mijn maatje en me mantelzorger. En dan besef ik me dat ik toch een boffer ben .
Verschillende mensen herkennen mijn. Ik zie je wel is rijden met je scootmobiel hoor ik steeds vaker. Tja, elke dag laat ik me zelf uit, gewoon een rondje maken met me scootmobiel. Even een boodschap, ergens koffie drinken, of een praatje maken. En altijd zijn er wel kleuters die nieuwsgierig naar mijn kijken, en soms een verhaaltje vertellen over van alles en nog wat, Natuurlijk luister ik en klets lekker met ze mee. Het zijn van de kleine mooie momenten die je weer wat opbeuren en zeker als je ineens ha die opa hoort. Een van de kleinkinderen komt vertellen dat ze aan het schoppen zijn. Och het is maar een verhaaltje maar het geeft aan dat een beetje plezier soms gewoon komt aanwaaien.
Samen met mijn vrouw naar de pijn poli, je zou bijna denken dat het een uitje is. Maar het is nu ook weer geen drama hoor. Ben er behandeld voor me schouder en heb goede hoop dat de pijn zal verdwijnen. Elke keer dat ik behandeld wordt mediteer ik en doe me ontspanning riedel. Het mediteren en me ontspannen helpen me door de behandeling heen, ook als de behandeling pijnlijk is. Misschien denk je weer zoon zwever, en je hebt gelijk zelf dacht ik er ook zo over, totdat ik er in getraind werd in een revalidatie centrum. Langzaam maar zeker raakte ik er zo vertrouwd mee dat voor mijn nu een betrouwbare manier is om spanning , angst en pijn naar de achtergrond te dringen. Zou het fijn vinden als er mensen reageren en hun mening of ervaring te delen.
Soms laat ik me hoofd hangen. Het gaat niet, het wil niet, en alles zit tegen. Ben eigenlijk te vaak teleurgesteld om nog de moet te hebben om een behandeling te ondergaan. Maar ja wat dan ? Dus onder de noemer van: niet geschoten is altijd mis, toch naar de pijnpoli gegaan. Helaas, maar na de eerste behandeling bleef de pijn toch aanhouden. Gelukkig was er nog een tweede behandeling mogelijk en die was raak. Na een paar weken was de pijn aanzienlijk minder, en als ik nu oplet ben ik geheel pijn vrij in me schouder.
Langzaam aan is het me duidelijk geworden dat ik geen afspraken meer kan maken. Zelfs niet al doe ik het nog zo graag. Laatst maakte ik een afspraak met een kennis, die ik zo helpen met een klein klusje, ik zat opdat moment goed in me vel en waarom ook niet. Maar helaas ik moest afzeggen, had niet geslapen en alles in me lijf weigerde normaal dienst te doen. Je kent het wel van het tv spotje, maar dan met alles er op en er aan zelf het gevoel. Dus gaan we over op een ander plan. Ga nog graag naar de hobby club, koffie uurtje, en de inloop, het is goed geweest Noud kom er bij en geniet van je koffie. En graag maken we nog gebruik van je kennis van techniek, en uitleg hoe je iets kan maken. Ik weet had veel meer willen doen maar het is goed zo.
Tja het word er niet beter op zeggen ze wel is. Het geld nu ook voor mijn, tijdens het toevoegen van oog migraine, evenwicht storingen, suikerziekte type twee, en slijtage, gaat het leven gewoon door. Zelfmedelijden…… nee hoor! Klinkt een beetje vreemd maar heb geleerd om het te om armen en het van mijn te maken, het is nu eenmaal. Kan nog intens genieten van me kinderen en klein kinderen. Heb nog een leuke hobby en verzorg mijn twee vogels. Heb weer een balans gemaakt van wat ik nog wel kan ,en wat niet meer gaat. Het voelt als een overwinning op mijn zelf elke keer weer als ik wat af moet geven, en wat geluk terug vind.
Tja denk dat de meeste onder ons het wel herkenen, je wilt wel maar je weet niet meer hoe. Helaas kom je er dan ook achter dat je wereld je steets kleiner word. Toch zijn er mooie licht puntjes, zoals dat de klein kinderen die graag bij opa en oma binnen komen waaie. Of dat ik even naar me electronica club je kan. Mijn ogen ook slechter, en zo rollen ik van het een in het ander. En zolang het me lukt er een beetje bij te blijven denk ik, het geluk licht vaak om het hoekje.
Nu ik hier weer regelmatig in me hobby kamer zit, en me gedachte bij mijn bezigheden moet houden, raken de zorgen en pijn op de achter grond. En wat doet het je goed als je kleindochter een mooi gemaakt werkstukje komt brengen omdat ze blij is dat het meevald met opa. Mijn klein kinderen knutsellen wat af en tussen door kletsen ze met oma die hun altijd helpt. Het bezig blijven en soms je eigen soris negeren, kan de opening zijn voor wat prive geluk, wat liefde, en vaak nog een bijdragen leveren in ander zijn leven.Helaas hoor ik ook vaak van: Jammar dat kan ik niet, of dat vind ik niks. Nu de moelijke tijden weer in aantocht zijn, krijg ik steets meer te horen dat mensen er tegen op zien, en meer last krijgen van hun ziektebeeld. In gespreks groepen geef ik tips hoe je de tijd toch redelijk kan door komen. Kijk voor je zelf wat je wel kan, of misschien, waar je een ander kunt helpen. Neem nu al vast wat hobby materiaal in huis zodat je wat kunt gaan doen.